KS. GRZEGORZ GODAWA UNIWERSYTET PAPIESKI JANA PAWŁA II W KRAKOWIE Aksjologiczne podstawy wsparcia społecznego Człowiek jako istota społeczna nieustannie spotyka in- nych ludzi. W czasach, gdy pojęciem „spotkanie” określa się także kontakt za pośrednictwem portali, komunika- torów czy telefonów, spotkanie nabiera nowego znacze- nia – można się „spotkać”, nie doświadczając obecności drugiego człowieka. Ksiądz Józef Tischner zwracał uwagę na głęboki wymiar ludzkich spotkań, pisząc: „Doświadcze- nie drugiego człowieka oznacza otwarcie dla mnie etyczne- go horyzontu mojego istnienia. W ramach tego horyzontu ja jako człowiek obcuję z drugim jako człowiekiem. Isto- tę tego obcowania stanowi pojęty egzystencjalnie dialog dobrej woli. W dialogu tym chodzi o dobro i zło, o war- tość i antywartość, o winę i niewinność, o czyste i nieczyste sumienie, o jakieś ludzkie życie i o ratunek od śmierci nie- ludzkiej. Dobro drugiego jest sprzężone z moim dobrem, a moje dobro z dobrem drugiego” 1 . Spotkanie z drugim człowiekiem jest otwarciem na etyczny horyzont myślenia, którego fundament stanową wartości. Odwołanie do nich pozwala na doświadczenie drugiego jako osoby, z którą może się dokonać wymiana dóbr. Angażując się w system pomocowy, człowiek prze- kazuje dobro, jednocześnie je otrzymując. Nawiązanie 1 J. Tischner, Myślenie według wartości, Kraków 1994, s. 387–388.