Arkadiusz Luboń Uniwersytet Rzeszowski alubon@ur.edu.pl Refrakcja refrakcji Teoria przekładu Andrzeja Buszy na tle kanonu współczesnej translatologii Projekt dokumentowania i analizowania poglądów pisarzy polskich na teorię i praktykę przekładu to przedsięwzięcie badawcze wciąż otwarte na uzu- pełnienia, dopiski i reinterpretacje. Nie tylko dlatego, że znany historykom literatury poczet poetów-tłumaczy rozrasta się wraz z kolejnymi genera- cjami polskich twórców zaangażowanych w tę dwuaspektową działalność artystyczną, ale także z tego powodu, iż wiele nazwisk autorów rzadziej obecnych w czołówce współczesnej klasyki znaleźć można, z reguły spora- dycznie, głównie na marginesach dziejów przekładoznawstwa – mimo ich nierzadko ciekawych i oryginalnych refleksji translatologicznych. Do ostat- niej dekady XX wieku, zazwyczaj z powodów politycznych, wielu z nich należało do grupy pisarzy emigracyjnych i/lub objętych w kraju restrykcjami wydawniczymi. Najważniejsze z ich koncepcji zgromadzono i tym samym spopularyzowano dopiero w 2007 roku wraz z drugim wydaniem antologii Pisarze polscy o sztuce przekładu, której prototypowi z lat 70., jak wspo- mina Edward Balcerzan, instytucje cenzorskie PRL urządziły „prawdziwą masakrę” [Balcerzan 2007: 14]. Wciąż jednak pozostają propozycje, zwłasz- cza twórców na stałe osiedlonych poza ojczyzną i publikujących na łamach Między Oryginałem a Przekładem 2023, nr 1(59), s. 93-106 https://doi.org/10.12797/MOaP.29.2023.59.05 Licencja: CC BY-NC-ND 4.0