Dawid Chaba, Jan Kluza Uniwersytet Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Sąd Rejonowy w Kielcach PRAWO DO BYCIA ZAPOMNIANYM A ZATARCIE SKAZANIA 1. Wprowadzenie W ustawodawstwach krajowych wielu państw istnieje instytucja okre- ślana jako zatarcie skazania – przykładowo hiszpańskie ustawodawstwo przewiduje, że w razie wygaśnięcia odpowiedzialności karnej skazanego powinien on być zintegrowany w wykonywaniu swoich praw obywatel- skich 1 . Z kolei na terenie Anglii i Walii obowiązująca ustawa o rehabilita- cji przestępców nakazuje traktować osobę, co do której nastąpiło zatarcie skazania, jako niekaraną 2 . Co do zasady zatarcie skazania polega na tym, że skazanie za określone przestępstwo po upływie odpowiedniego okresu uważa się za niebyłe. W związku z tym, jak wynika z polskiego kodeksu karnego 3 , sprawca nie powinien ponosić dalszych negatywnych skutków związanych z popełnieniem w przeszłości danego czynu. Rów- nocześnie jednak w oparciu o ustawodawstwo unijne istnieje tzw. prawo do bycia zapomnianym, które zostało określone na gruncie ogólnego 1 B. Stefańska, Zatarcie skazania, Warszawa 2014, s. 83. 2 K. Banasik, Zatarcie skazania w angielskim prawie karnym, «PiP» 4/2018, s. 114. 3 Ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 17); dalej: k.k. Zeszyty Prawnicze 24.2 / 2024, s. 201-253 DOI 10.21697/zp.2024.24.2.12