Studenckie Zeszyty Naukowe Instytutu Filologii Słowiańskiej UJ nr 1(5)/2014 89 Misja pasjonistów wśród paulicjan północnych do 1878 roku 1 B ułgarscy katolicy (tzw. paulicjanie 2 ) przeżywali okres swojej świetności w XVII wieku, czego najwyraźniejszą egzemplifikacją był ich dorobek piśmienniczy, wykazujący elementy typowe dla poetyki ba- roku i, w opinii części badaczy, stanowiący pomost między średniowieczem 1 Niniejszy tekst stanowi zmodyfikowaną część pracy magisterskiej Misje katolickie wśród Bułgarów w XIX wieku przygotowanej pod kierunkiem prof. dr. hab. Antoniego Cetnarowicza w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. 2 Pierwotnie paulicjanami nazywano sektę religijną o charakterze dualistyczno-gnostycz- nym, która powstała w VII wieku w Armenii. W wyniku przesiedleń organizowanych przez władze bizantyjskie, wielu jej przedstawicieli znalazło się na ziemiach bułgarskich, co było istotnym czynnikiem wpływającym na kształtowanie się herezji bogomilskiej. W średniowieczu określenie „paulicjanin” oraz „bogomił” były traktowane zresztą za- miennie. W XVI–XVII wieku w wyniku misji franciszkańskich doszło do nawrócenia większości przedstawicieli sekty na katolicyzm. Zob. M. Walczak-Mikołajczakowa, Pi- śmiennictwo katolickie w Bułgarii. Język utworów II połowy XVIII wieku, Poznań 2004, s. 11–18. Krzysztof Popek Uniwersytet Jagielloński