                       Zowel spreker als luisteraar gaan bij hun deelname aan een gesprek uit van bepaalde veronderstellingen (Grice, 1975). De spreker, bijvoorbeeld, wordt geacht niet meer, maar ook niet minder mee te delen dan noodzakelijk. In het huidige onderzoek wordt bekeken hoe de luisteraar (of beter gezegd: haar brein) reageert wanneer deze pragmatische veronderstelling geschonden wordt. In een experiment kregen proefpersonen vraag-antwoord paren aangeboden waarin het 'Maxime van Hoeveelheid' wordt geschonden. Ondertussen werden bij de proefpersonen zogeheten Event-Related brain Potentials (ERPs) gemeten. Deze golfpatronen, veroorzaakt door hersenactiviteit, bieden aanwijzingen over aard en tijdsverloop van verwerkingsprocessen in het brein. De pragmatische schendingen bleken een specifieke, tot nog toe onbekende respons op te roepen. Deze 'Griceaanse' component werd gevolgd door een vroege en een late positieve verschuiving in het ERP-signaal, wijzend op thematische en syntactische heranalyse. Schending van Griceaanse maximes wordt dus onmiddellijk gesignaleerd, en blijkt tot aanzienlijke verwerkingsproblemen te leiden.   Bij hun deelname aan een gesprek gaan spreker en luisteraar uit van bepaalde veronderstellingen. Deze veronderstellingen zijn door Grice (1975) geformuleerd in vier 'maximes', die als volgt kunnen worden beschreven: 1. KWALITEIT: Wees waarheidsgetrouw 2. HOEVEELHEID: Wees niet informatiever, maar ook niet minder informatief dan vereist 3. RELEVANTIE: Wees relevant 4. STIJL: Wees helder Mede omdat deze stelregels voor communicatie in de gebiedende wijs zijn geformuleerd is lang gedacht (en wordt nog steeds gedacht), dat de maximes een soort van overgedetailleerd puriteins recept vormen voor een geslaagde conversatie. Campbell (2001, p. 256), bijvoorbeeld, verzucht: "Would we want to have dinner with such a person, such an impeccably polite maxim observer?". Een meer vruchtbare benadering is echter de maximes op te vatten als een standaard set van veronderstellingen, met name van de luisteraar over de spreker, waarvan alle deelnemers aan het gesprek zich bewust zijn (Horn, 2004). Het Maxime van Hoeveelheid, bijvoorbeeld, beschrijft hoe de luisteraar ervan uitgaat dat de spreker inderdaad niet meer, maar ook niet minder zegt dan noodzakelijk is. In het huidige