Aleksandra Kil Teoria cyberśmieci. O napięciach między materialnością i niematerialnością w releksji nad nowymi mediami Aleksandra Kil – doktorantka w Instytucie Kulturoznawstwa UWr. Przygotowuje pracę poświęconą digitalizacji warsztatu naukowego w huma- nistyce. Stypendyst- ka na Uniwersytecie Amsterdamskim (2012). Współpracuje z Pracownią Badań Pejzażu Dźwiękowe- go (IK UWr). Publi- kowała w „Pracach Kulturoznawczych” oraz „Tekstach Drugich” . Kontakt: aleksandramaria.kil@ gmail.com W tym tekście moją uwagę będą zajmować nie- chciane drukarki, nieaktualne oprogramowanie, zepsute myszki i stare klawiatury, niedziałające strony internetowe, spam i stosy zbędnych dyskietek. Wszystkie je można by określić mianem cyberśmieci albo, zamien- nie, śmieci cyfrowych (digital rubbish) czy e-odpadów (e- -waste). Niejednorodność zestawu podanych przykładów (które oczywiście nie tworzą listy wyczerpującej kate- gorię e-śmieci) jest zamierzona: znajdziemy tu z jednej strony zużyte, zniszczone bądź po prostu niepotrzebne sprzęty elektroniczne, których w dobie technologicznego i konsumpcyjnego przyśpieszenia, nieustannych upgra- de’ów prędko przybywa – nad nimi właśnie głowią się ekolodzy, widząc w tych odpornych na procesy rozkładu odpadach zagrożenie dla środowiska. Z drugiej strony możemy wyróżnić niepotrzebne już, bezwartościowe obiekty cyfrowe, pochodzące ze świata wirtualnego, które – przynajmniej jak dotąd myśleliśmy – sytuują się poza ekosystemem. To, zdawałoby się, interesujący przykład „śmieci bez materii”. Sygnalizując, że nasuwające się nam niewinnie na myśl rozróżnienie odnośnie do cyfrowych śmieci jest właściwie dość problematyczne dla współczesnych 162 teksty drugie 2014 / 3 nośnik jest przekazem