BAB 6 PERIBAHASA BAHASA MELAYU 6.1 PENGENALAN  Peribahasa digunakan untuk menyampaikan nasihat, teguran, atau ingatan secara kiasan atau sindiran tanpa memenimbulkan rasa marah atau kecil ha pada orang lain.  Wujud kerana susah untuk memberi nasihat atau teguran secara terang-terangan tanpa menyinggung perasaan orang lain.  Orang Melayu guna bahasa yang lembut dan bertapis dengan cara mengumpamakan sesuatu perkara dengan sesuatu yang lain agar maksud dapat ditafsir oleh semua orang. 6.2 APAKAH PERIBAHASA  Kamus Dewan Edisi Ke-4 - peribahasa adalah ayat kelompok kata yang mempunyai susunan yang tetap dan mengandungi pengeran yang tertentu yang menggambarkan kebudayaan mereka.  “Keris Mas” – sebagai suatu percakapan atau ujaran-ujaran yang mengandungi kebijaksanaan fikir dan pemerhaan yang tersusun dalam bentuk ringkas, indah, sedap didengar dan benar pada perasaan dan fikiran.  Abdul Razak Karim (1994) – peribahasa ialah ayat atau urutan kata-kata yang mempunyai susunan yang tetap dan mengandungi pengeran yang tertentu.  Zainal Abidin Ahmad Za’ba (1965) – bukunya Ilmu Mengarang Melayu . Menurutnya peribahasa ialah :  1 susunan kata yang pendek yang telah melekat di mulut orang ramai sejak zaman silam yang mempunyai makna yang luas dan bijak serta sedap untuk didengari.  Rangkaian perkataan yang disusun khas dan dipakai dengan er yang khas dan berlainan daripada er yang asalnya.  Memperngkatkan keindahan bahasa serta menggambarkan keikhlasan penerimanya. 6.3 KEPELBAGAIAN PERIBAHASA  Peribahasa Merangkumi : 1. Simpulan Bahasa : - Kata-kata ringkas atau rangkaian perkataan yang membawa makna tertentu. - Maksudnya tersirat dan tersembunyi dan bukannya nyata/tersurat. - Simpulan bahasa terbentuk daripada : a. Penggunaan kata nama am : anak buah, lipas kudung. b. Penggunaan kata kerja : buat bodoh, cakar ayam. c. Penggunaan kata adjekf : besar kepala, kecil ha