1 J. Perzanowski, A. Pietruszak (red), Od teorii literatury do ontologii Ğwiata, Toruń 2003, 125-141 Brentano i Ingarden – kłopoty z przedmiotem intencjonalnym * Arkadiusz Chrudzimski W referacie chciałbym omówić pewne problemy związane z tą szczególną kategorią przed- miotową, która w ramach teorii fenomenologicznych określana jest często jako przedmioty intencjonalne. Ojcem koncepcji wprowadzającej tego typu byty jest Brentano i od jego teorii zaczniemy też. 1. Brentano I. Wprowadzenie pojęcia przedmiotu immanentnego Brentano wprowadził kategorię przedmiotu intencjonalnego wraz z wprowadzeniem, lub „ponownym odkryciem dla współczesności” samego tematu intencjonalności. W swej Psy- chologie vom empirischen Standpunkt (1874), gdzie to nastąpiło, pisze on: „Każdy fenomen psychiczny charakteryzuje się tym, co scholastycy średniowieczni nazwali intencjonalną (a również mentalną) inegzystencją przedmiotu, a co my, posłu- gując się nie całkiem niedwuznacznymi wyrażeniami, nazwiemy odniesieniem do tre- ści, skierowaniem na obiekt (przez który nie należy tu rozumieć realności), albo też immanentną przedmiotowością.” 1 * Wykorzystany w artykule manuskrypt Brentana został mi udostępniony przez prof. G. Künga (Fryburg/Szwaj- caria). Profesorowi R. M. Chisholmowi dziękuję za pozwolenie na cytowanie z niego. 1 „Jedes psychische Phänomen ist durch das charakterisiert, was die Scholastiker des Mittelalters die intentionale (auch wohl mentale) Inexistenz eines Gegenstandes genannt haben, und was wir, obwohl mit nicht ganz unzwei- deutigen Ausdrücken, die Beziehung auf einen Inhalt, die Richtung auf ein Objekt (worunter hier nicht eine Realität zu verstehen ist), oder die immanente Gegenständlichkeit nennen würden.”, Brentano (1874/1924), 124n.