Aylin Topal Yeni Sağ 1970’lerin sonunda yaՓanan dünya ekonomisinin sistemik kriziyle birlikte, savaՓ sonrası dönemde uygulanan Keynesçi iktisat politikaları takip edilerek krizden çıkılamayacağı, çıkıՓ yolunun ancak devlet-toplum ve devlet-piyasa iliՓkilerinin kapsamlı biçimde dönüՓtürülmesiyle bulunabileceği fikri egemen oldu. O yıllarda iktidara gelen siyasi partiler 1 , Dünya Bankası ve IMF gibi uluslararası finans ve kalkınma örgütlerinin ‘tavsiyeleri’ doğrultusunda neoliberal sermaye birikim stratejisinin ilk adımlarını attılar. Yeni sağ, üretim iliՓkilerini yeniden düzenlemeyi hedefleyen neoliberal iktisat politikalarını uygulayacak devlet biçimini Փekillendiren, bunu yaparken sivil toplum düzleminde toplumsal muhalefeti zayıflatıp rıza mekanizmaları da tesis etmeyi amaçlayan bir ideolojik projedir. Bu nedenle, kapitalist devletin neoliberal dönemde aldığı biçimi anlamak için neoliberal birikim stratejisinin hegemonya projesi olan yeni sağ ideolojisini irdelemek gereklidir. Yeni sağ 1980’lerden itibaren büyük ölçüde hegemonik olmayı baՓarmıՓ bir ideolojidir.Yeni sağ kavramını literatürde ilk kez kullanan yazarlardan Nor- man Barry’e göre, İkinci Dünya SavaՓı sonrası dönemi niteleyen uzlaՓmanın merkezinde siyaset in karՓılaՓılan sorunların çözümü için öncelikli karar alma yöntemi olarak kabul edilmesi vardır. Barry, bu uzlaՓmayla iktisadi ve sosyal sorunların çözümünde piyasa süreçlerinin önemi tamamen redde- dildiğini; siyasal düՓünce ve pratiğin odağının bireysel kararların özel dün- yasından, siyaset ve idarenin kamusal dünyasına doğru kaydığını iddia eder. Barry’e göre, yeni sağ bu uzlaՓmaya ve onun temsil ettiği siyaset yapma bi- çimine bir tepki olarak geliՓmiՓtir. Yeni sağ kavramını kullanırken Barry’nin vurgulamak istediği nitelik, bu uzlaՓmaya tepki olarak geliՓen fikirlerin tarihsel olarak ‘sağ kanat’ olarak kabul edilmesidir. Bu sağ kanat fikirleri Barry ‘yeni’ olarak nitelerken, bu fikirlerin ‘eski usul’, anti-liberal, çoğunluk- 1 1970’li yılların sonlarından itibaren iktidara gelen ve yeni sağ ideolojisinin temsilcisi olduğu kabul edilen hükûmetlerin baՓında İngiltere’de Margaret Thatcher (1979-1990), ABD’de Ronald Reagan (1981-1989) Almanya’da Helmut Kohl (1982-1998) ve Japonya’da Yasuhiro Nakasone (1982- 1987) hükûmetleri gelir. Turgut Özal’ın baՓbakanlığı dönemindeki (1983-1989) Anavatan Partisi hükûmeti de yeni sağın Türkiye’deki en önemli temsilcisi olarak kabul edilir.