R. Tabaszewski, Odznaczenia w Służbie Celnej - część I, „Monitor Prawa Celnego i Podatkowego" 2013, nr 9, s. 362-366; R. Tabaszewski, Odznaczenia w Służbie Celnej - część II, „Monitor Prawa Celnego i Podatkowego" 2013, nr 10, s. 403-407; Robert Tabaszewski Odznaczenia w Służbie Celnej część I I. Uwagi wstępne Nagradzanie i wyróżnianie wybit- nych jednostek oraz ich zasiug odda- nych dla Służby Celnej posiada odzwierciedlenie w głębokiej tra- dycji, sięgającej jeszcze czasów sta- ropolskich 1 . Wyróżnianie znakami zaszczytnymi, polegające na przy- znaniu orderu, odznaczenia, medalu, dyplomu czy też tytuł honorowego, początkowo funkcjonowało jako gest dokonywany przez władcę na rzecz konkretnej osoby lub grupy osób w zamian za wyjątkowe zasługi poło- żone na rzecz dobra wspólnego. Prawo przyznawania znaków honorowych, od czasów Augusta II Mocnego, stano- wiło jedną z podstawowych prerogatyw głowy państwa, jedynie w drodze wyjątku mogły je nadawać także inne podmioty. Tradycji odznaczeniowych nie przerwały nawet rozbiory Rze- czypospolitej, a następnie dualizm polskiego systemu odznaczeniowego, trwający aż do końca lat 80. XX w. Jed- nak dopiero stosunkowo niedawno, bo niewiele ponad czterdzieści lat temu, 362 M P C P 09/2013