Filipino play Part 1 Scene 1 Narrator: Isang mahirap na bata na nagngangalang Bruno ang nakara sa isang barong-barong na bahay dahil sa kahirapan at nakakakuha lamang sila ng pera dahil sa paglilimos ni Bruno. Minsan ay sinasaktan sya nga kanyang mga magulang kapag kun lang ang kanyang nalimos. Dumang siya sa bahay nila at naabutan niya ang kaniyang ina na nagsusugal. Gab: Inay! Narito na po ako. Gab: Mano po, Inay. Elisha: Oh! Sha.. nasaan na ang nalimos mo? Inay: Pasensya na po pero... (Biglang sinabunutan si Bruno) Elisha: Sa susunod, ramiramihan mo ang paghingi ng limos kundi hindi kita papakainin! Wala ka talagang pakinabang! Walang kwenta! Gab: Pasensa na po Inay! Tama na po! Pakiusap! Narrator: Habang umiiyak si Bruno ay dumang na ang kanyang tatay na lasing. Gab: Mano po tay. Josh: Ano! Umiiyak ka nanaman, lumayo ka nga sa akin, ayoko sa mga bakla! Narrator: Habang umiiyak si Bruno ay sinabi niya sa kanyang sarili na hindi na siya paaapi kahit kanino. Gab: Hindi na ako magpapaapi kahit kanino, makikita nila. Narrator: At doon nagsimula ang pagbago ng ugali ni Bruno. Part 2 Scene 1 Narrator: Si Fery lou naman ay iniinsulto ng kanyang mga kaklase dahil sa kahirapan niya. Tinatago niya ang kaniyang baon na isang piraso ng napay lamang dahil alam niya na kapag nakita ito ng kaniyang mga kaklase ay mapapahiya nanaman siya. Loren: Hahaha! Isang piraso ng napay lamang ang kaniyang baon. Paola: Hahaha! Kawawa naman! Hahaha!