Postępy Psychiatrii i Neurologii 2012, 21(4): 307–312 Praca kazuistyczna Case report © Instytut Psychiatrii i Neurologii Oponiak w otworze potylicznym wielkim Foramen magnum meningioma TADEUSZ MENDEL 1 , TERESA WIERZBA-BOBROWICZ 2 , TOMASZ STĉPIEē 2 , RADOSŁAW MICHALIK 3 , RENATA PONIATOWSKA 4 1. Oddział Rehabilitacji Neurologicznej, II Kliniki Neurologicznej, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 2. Zakład Neuropatologii, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 3. Klinika Neurochirurgii, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 4. Zakład Radiologii, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa STRESZCZENIE Cel. Opis przypadku pacjentki z bardzo rzadką lokalizacją oponiaka w otworze potylicznym wielkim. Przypadek. U 66-letniej kobiety z powodu bólów i zawrotów głowy wykonano badanie NMR mózgu stwierdzając obecnoĞć oponiaka w otworze potylicznym wielkim. Początkowo zdecydowano o odstąpieniu od zabiegu operacyjnego i kontynuowaniu obserwacji. Jednak objawy neurologiczne narastały. Po 4 latach zdecydowano się na wykonanie częĞciowego usunięcie guza. Badanie neuropatologiczne potwierdziło obecnoĞć oponiaka przejĞciowego. Komentarz. Z oponiakami mózgu neurolodzy i neurochirurdzy spotykają się w praktyce klinicznej stosunkowo często, jednak niejed- nokrotnie powstają wątpliwoĞci, jak - zachowawczo czy operacyjnie - leczyć pacjentów bezobjawowych lub skąpo-objawowych? Niekiedy brak pewnoĞci, czy namawiać pacjentów na natychmiastowy zabieg operacyjny, czy odwlec go do czasu, gdy pojawią się niepokojące objawy kliniczne i neurologiczne. SUMMARY Aim. A case of a very rare meningioma localization in the posterior fossa (at the foramen magnum) is presented. Case report. The patient, a 66-year-old woman suffering from headaches and vertigo, was submitted to MRI examination which reve- aled a meningioma localized at the foramen magnum. Further observation was recommended. However, since the patient’s neurological symptoms were aggravating, a subtotal resection of the meningioma was performed 4 years later. The diagnosis of transitional meningio- ma was confirmed by neuropathological examination. Comment. Neurologists and neurosurgeons relatively often see patients with meningiomas in their clinical practice. However, doubts frequently arise whether asymptomatic or oligosymptomatic patients should receive conservative or rather surgical treatment. Sometimes it is difficult to decide whether such patients should be persuaded to submit to a surgery immediately, or the surgery should be postponed until they develop disquieting clinical and neurological symptoms. Słowa kluczowe: oponiak / otwór potyliczny wielki Key words: meningioma / foramen magnum Oponiaki są najczĊstszymi pierwotnymi guzami wewnątrzczaszkowymi pochodzenia nieglejowego, wywodzącymi siĊ z komórek pajĊczynówki – menin- gotelialnych. Stanowią Ğrednio 13‒19% wszystkich pierwotnych nowotworów wewnątrzczaszkowych [1]. CzĊstoĞć wystĊpowania rocznie wynosi 6 przy- padków na 100 000 populacji. WystĊpują dwukrotnie czĊĞciej u kobiet. NajczĊĞciej wykrywane są w wieku powyĪej 50 lat. U 2‒3% populacji stwierdza siĊ obec- noĞć bezobjawowych oponiaków a w badaniu sekcyj- nym u 8% z nich stwierdza siĊ obecnoĞć oponiaków mnogich [1, 2, 3]. Oponiaki bezobjawowe stanowią około 39% wszystkich oponiaków [4]. Opis tego przypadku przedstawiamy ze wzglĊdu na bardzo rzadką lokalizacjĊ oponiaka w otworze po- tylicznym wielkim. OPIS PRZYPADKU Pierwsze objawy choroby pojawiły siĊ u 66-letniej pacjentki w 2007 roku. Były to okresowo wystĊpujące bóle i zwroty głowy. W wykonanym wówczas badaniu NMR mózgu stwierdzono obecnoĞć nieprawidłowej li- tej masy zlokalizowanej w otworze potylicznym wiel- kim, wielkoĞci 37x18x25 mm, odpowiadającej oponia- kowi (ryc.1). Konsultowana była przez neurochirurga i za obopólną zgodą odstąpiono od zabiegu operacyjne- go. Z wywiadu wiadomo, Īe pacjentka choruje na nad- ciĞnienie tĊtnicze, zaburzenia gospodarki lipidowej, cu- krzycĊ typu 2, chorobĊ niedokrwienną serca, przewle- kłą obturacyjną chorobĊ płuc, niedoczynnoĞć tarczycy, otrzymywała takĪe przez 10 lat hormonalną terapiĊ zastĊpczą. Przez 4 lata chora była pod stałą obserwacją