IMPREGNACJA DREWNA Drewno jako materiał porowaty o niejednorodnej anizotropowej budowie podlega ciągłym procesom niszczenia i rozkładu i jest jednym z najtrudniejszych spośród materiałów poddawanym zabiegom konserwacji. Obiekty zabytkowe wskutek podatności drewna na uszkodzenia mechaniczne i rozkład biologiczny bardzo często osiągają znaczny stopień destrukcji . Duże trudności w ich konserwacji, zwłaszcza w zabiegach impregnacji wynikają z tego, że właściwości niejednolitego, częściowo rozłożonego i uszkodzonego drewna nie są dostatecznie znane i jego reakcja nie zawsze może być jednoznacznie przewidziana. Wyjątkowe problemy stwarzać mogą obiekty technologicznie złożone, zwłaszcza składające się z wrażliwych zapraw i polichromii. Jednakże impregnacja utwardzająca drewna o niskich właściwościach mechanicznych lub drewna niszczejącego to jedyny możliwy sposób na zachowanie (uratowanie) materii przed dalszą destrukcją. IMPREGNACJA DREWNA – zabieg polegający na przesycaniu porowatej struktury drewna substancjami utwardzającymi, w celu ich osadzenia się w strukturze drewna, a w wyniku sklejenia produktów rozkładu na częściowym lub całkowitym wypełnieniu wolnych przestrzeni frakcją uformowanego tworzywa i ogólnym wzmocnieniu masy nasyconego materiału. Równocześnie możemy wpływać na poprawę i zmianę większości naturalnych właściwości drewna w wyniku dezynfekcji, dezynsekcji, hydrofobizacji, hydrofilizacji, czy impregnacji ognioochronnej. Warunki te w różnym zakresie spełniają metody impregnacji (nasycenie drewna) polegające na wprowadzeniu do drewna cząstek tworzyw naturalnych lub syntetycznych (też np. poprzez polimeryzację w drewnie). Oprócz przywrócenia utraconych właściwości mechanicznych drewna może ograniczać ujemne skutki wynikłe z wad drewna i działania czynników niszczących. Od początku badań dotyczących zagadnienia impregnacji dokumentowane jest użycie dwóch grup substancji wzmacniających: hydrofobowych i hydrofilowych. Do najstarszych substancji wzmacniających z grupy hydrofobowych stosowanych już na pocz XX w. należy olej lniany, wosk pszczeli, kalafonia, damara, szelak i bitum używane były do obiektów z drewna suchego jak i archeologicznych. Z substancji hydrofilowych rozpuszczalnych w wodzie przed wprowadzeniem tego typu substancji syntetycznych stosowano ałun glinowo-potasowy, chlorek sodu, glicerynę i szkło wodne (ta grupa środków stosowana do wzmacniania i stabilizacji wymiarowej obiektów z drewna archeologicznego. W ostatnich 20-30 latach do impregnacji wzmacniającej drewna suchego używane są żywice syntetyczne z grupy żywic metakrylanowo-akrylowych, polioctanowo-winylowych, poliacetali (polimery), poliestrów, i żywic epoksydowych ( te dwie ostatnie współcześnie nie są stosowane). Drewno mokre najczęściej jest konserwowane poliglikolem etylenowym o masie cząsteczkowej od 400 do 4000, czy cukrem trzcinowym lub buraczanym. Rzadziej używano kalafonii, oleju lnianego, żywicy epoksydowej, żywic aminowych i fenolowych. Do prac konserwatorskich wykorzystuje się także doświadczenia z dziedziny modyfikacji drewna naturalnego. Modyfikację drewna można wykonywać przez różne rodzaje żywic (np. fenolowych, furfurylowych, izocyjankowych i monomerów akrylowych, termiczna polimeryzacja styrenu w drewnie - ligomer, polikondensacja żywicy aminowej – ligamin).