“KAYNAŞTIRMA ÖĞRENCİLERİNİN SOSYAL KABUL DÜZEYLERİ” ELMIS 2013 ULUSLARARASI ÖZEL EĞİTİM KONGRESİ 19-21 Haziran 2013, Akşehir. Dr. Mustafa AYRAL, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Müdürü, Şadan ÖZCAN, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Özel Eğitim Bölüm Başkanı, Rahmi CAN, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi PDR Bölüm Başkanı, Ahmet ÜNLÜ, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Öğretmeni, Haydar BEDEL, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Öğretmeni, Gökhan ŞENGÜN, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Öğretmeni, Şenol DEMİRHAN, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Öğretmeni, Kemal ÇAĞLAR, Ankara Altındağ Rehberlik ve Araştırma Merkezi Öğretmeni. Giriş Özel eğitim, özel gereksinimli bireylerin bağımsız yaşama olasılığını en üst düzeye çıkarmayı hedefleyen, bireysel olarak planlanan ve sistematik olarak uygulanan öğretim hizmetleri olarak tanımlanmaktadır (Eripek, 2005, 8). Özel eğitime gereksinimi olan bireylerin kendi gereksinimleri doğrultusunda en üst düzeyde gelişimlerini sağlamak için uygun eğitim fırsatlarından yararlanmaları gerekmektedir (Kargın, 2004). Özel gereksinimli öğrencilerin eğitiminde en az kısıtlayıcı eğitim ortamı önerilmektedir. En az kısıtlayıcı eğitim ortamında öğrencinin normal yaşıtlarıyla bir arada bulunması ile gereksinimlerinin en üst düzeyde karşılanması hedeflenmektedir. En az kısıtlayıcı eğitim ortamı ise “kaynaştırma eğitimini” işaret etmektedir (Kırcaali-İftar, 1998). En az kısıtlayıcı ortam belirlenirken, özel gereksinimli öğrencinin olabildiğince akranları ile bir arada olması ve öğrencinin en üst düzeyde başarı göstermesi hedeflenir. Uygulamada, özel gereksinimli öğrencilerin normal gelişim gösteren akranlarıyla birlikte eğitim görmeleri kaynaştırma olarak görülmekle birlikte, kaynaştırmanın yalnızca fiziksel birliktelik anlamına gelmediği kabul edilmektedir (Kargın, 2004). Kaynaştırma eğitimi, sınıf öğretmenine ve/veya özel gereksinimli öğrenciye destek özel eğitim hizmetleri sağlanması koşulu ile özel gereksinimli öğrencilerin normal gelişim gösteren yaşıtlarıyla normal sınıflardaki eğitim ve öğretime devam etmesi süreci olarak tanımlanabilir. (Kırcaali-İftar 1992; Kargın ve Sucuoğlu 2006; Sünbül ve Sargın, 2002; Çetinkaya 2010; Sucuoğlu ve Özokçu, 2005). Tanımın bu şekilde yapılmış olmasının nedeni ise, kaynaştırmanın, öğrencinin yerleştirilme yeri olmasından çok, öğrencinin gereksinimlerinin karşılanacağı ortam olmasının düşünülmesidir.