2017/1 irena bieńkowska uniwersytet warszawski ———— INWENTARZ MUZYKALIÓW SANGUSZKOWSKICH Z II POŁOWY XVIII WIEKU R ód Sanguszków zyskał na znaczeniu i osiągnął status jednej z najbogatszych rodzin Rzeczypospolitej dopiero w XVIII wieku. Za twórcę jego potęgi uważa się Pawła Ka- rola Sanguszkę (1680–1750), który zrobił błyskotliwą karierę polityczną, sięgając w 1734 r. po urząd marszałka wielkiego litewskiego i ciesząc się względami kolejnych władców z dy- nastii Sasów. Nie bez znaczenia był jego mariaż z Marianną Lubomirską w 1710 r., dzięki któremu zyskał ogromną (właściwie: jedną z największych w Rzeczypospolitej) fortunę. O mecenacie muzycznym rodziny Sanguszków w XVIII w. dotychczas wiadomo było bardzo niewiele. Skromne wzmianki, które pojawiały się w literaturze od końca XIX do połowy XX w. dotyczyły tylko jednego z muzyków związanych z dworem Pawła Karola Sanguszki – klawesynisty i kompozytora Christopha Schafratha (1710–63) 1 . Dalsze dane o zespole muzycznym Pawła Karola udało się pozyskać Zbigniewowi Chanieckiemu na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego stulecia 2 . Tymczasem badania archiwalne prowadzone przez mnie w ostatnich kilku latach dowiodły, że Paweł Karol posiadał w l. 1711–33 ciekawy zespół wokalno-instrumentalny, składający się w szczytowym okresie rozwoju z prawie trzydziestu artystów – zarówno miejsco- wych, jak i muzyków włoskich, niemieckich, francuskich i czeskich 3 . 1 Moritz Fürstenau, Geschichte der Musik und des heaters am Hofe zu Dresden, Dresden 1861–1862, t. 1–2, zob. t. 2, s. 220, 221. Za Fürstenauem informacja powtórzona została przez Roberta Eitnera (Biographisch-Biblio- graphisches Quellen-Lexikon der Musiker und Musikgelehrten, t. 1–10 Leipzig 1900–04, zob. t. 8, s. 467), Adolfa Chybińskiego (Słownik muzyków dawnej Polski do roku 1800, Kraków 1949, s. 113), Katarzynę Swaryczewską („Kapele. II kapele magnackie”, w: Słownik muzyków polskich, red. Józef Chomiński, t. 2, Kraków 1967, s. 234) i Krystynę Duszyk („Christoph Schafrath”, w: Encyklopedia Muzyczna PWM, część biograiczna, red. Elżbieta Dziębowska, t. 9, s–sł, Kraków 2007, s. 80–81). 2 Zbigniew Chaniecki, „Nieznane kapele polskie z XVII i XVIII wieku”, Muzyka 17 (1972) nr 4, s. 84–96. O ze- spole Sanguszków wspomina także Józef Skarbski, „Artyści na dworze Pawła Karola i Barbary Sanguszków”, w: Studia nad sztuką renesansu i baroku, red. Jerzy Lileyko, Irena Rolska-Boruch, t. 5, Lublin 2004, s. 287–304. 3 Por. Irena Bieńkowska, „Kompozytorzy w służbie księcia Pawła Karola Sanguszki (1680–1750)”, Barok. Historia–Literatura–Sztuka 21 (2014) nr 1, s. 261–275; tejże, „Śpiewacy Pawła Karola Sanguszki (1680–1750) w drugiej i trzeciej dekadzie XVIII wieku”, Polski Rocznik Muzykologiczny 13 (2015), s. 125–138.