Adli Tıp Dergisi 2005; 19(2): 26-32 ADLİ TIP DERGİSİ Journal of Forensic Medicine KONYA İLİNDE ÇALIŞAN ACİL SERVİS HEKİMLERİNİN ADLİ RAPORLARA YAKLAŞIMI: BİR ANKET ÇALIŞMASI Yrd.Doç.Dr. İshak Gürsel GÜNAYDIN 1 , Yrd.Doç.Dr. Şerafettin DEMİRCİ 1 , Dr. Kamil Hakan DOĞAN 1 , Dr. Yusuf AYNACI 1 1 Selçuk Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı, Konya Özet Bu çalışmada, Konya’daki resmi ve özel hastanelerin acil servislerinde çalışan hekimlerin adli olgulara yaklaşımlarının ve bu olgulara özel olarak hekime yansıyan sıkıntıların belirlenmesi amaçlanmıştır. Acil servis hekimlerinin % 63,4’ü bir olgunun adli olmasından dolayı fazladan tedirginlik hissettiğini belirtirken, % 93’ü çalıştıkları birimde adli raporlarla ilgilenen bir birim oluşturulmasını gerekli görmekte, ancak % 71,8’i kendisinin böyle bir birimde görev almayı istemeyeceğini belirtmektedir. Verdiği raporun yargılamadaki etkilerini bilen hekim oranı % 29,6’da kalmaktadır. Hekimlerin sadece % 19,7’si tıp fakültesinde aldığı adli tıp eğitimini yeterli olarak nitelemekte, % 91,5’i hizmet içi adli tıp eğitimine gereksinim duyduğunu belirtmektedir. Hekimlerin büyük oranda subjektif kriterleri kullanma eğilimi içinde oldukları, adli olgularda tedirginlik yaşadıkları, kendilerini yetersiz hissettikleri ve eğitime gereksinim duydukları, adli raporlarla uğraşmak istemedikleri, adli rapor verirken subjektif kriterlere dayanma eğiliminde oldukları, verdikleri raporların adalete ve kendilerine yansımalarını bilmedikleri anlaşılmaktadır. Anahtar Kelimeler: Adli rapor, acil servis, hayati tehlike THE APPROACH OF MEDICAL EMERGENCY SERVICE PHYSICIANS WORKING IN KONYA TO FORENSIC REPORTS: A SURVEY STUDY Summary In this study, our aim was to determine the approaches of the emergency service physicians, who belong to state and private hospitals in Konya province, to forensic cases and the troubles of theirs, peculiar to the cases. Emergency service physicians (63,4%) state that they feel overdisturbed if a case is forensic, while 93% view as essential that a unite should be established in their departments to deal with forensic reports; on the other hand, 71,8% state that they wouldn’t wish to get any duty in such a unite. The rate of the physicians who are aware of the effects of their reports on trial does not surpass 29,6%. Only 19,7% of the physicians claim that forensic medicine taught in medical school is enough, whereas 91,5% alledge that this is not the case. It is concluded that the physicians tend to use subjective criteria mostly, that they experience hesitation in forensic cases, that they feel deficient in knowledge and in need of further training, that they don’t desire to indulge in forensic reports, that they tend to rely on subjective criteria while presenting forensic reports and that they are unaware of the reflections of their reports to the justice and to them. Key words: Forensic report, emergency service, vital danger Giriş ve Amaç Hekimlerin yaşayan kişiler üzerindeki adli görevlerinin büyük bir kısmını adli rapor düzenlemek oluşturur (1). Ülkemizde adli tıp hizmetlerinin sayıca büyük bir kısmı adli tıp uzmanı olmayan hekimlerce verilmektedir (2). Adli olguların sayısal olarak önemli bir kısmını yaralanmalar oluşturmakta, olay sonrası hastanelere getirilen yaralıların adli raporları aynı zamanda tıbbi tedaviyi de yürüten acil servis hekimlerince düzenlenmektedir. Adli soruşturma ve yargılamada hekim raporu oldukça büyük önem taşımakta, çoğu zaman suçun ve ağırlığının belirlenmesinde temel teşkil etmektedir (3). Kendine özgü bir yapıya ve çalışma disiplinine sahip acil servis hekimleri görevleri gereği öncelikle teşhis ve tedavi ile uğraşmakta, ayrıca adli olgular için rapor düzenlemektedirler. Adli tıp uzmanı olmayan acil servis hekimlerinin verdikleri raporlarda sıklıkla karşılaşılan hata ve eksiklikler adli uygulamalarda da bir dizi hataya ya da gecikmeye neden olmaktadır (3,4,5). Adalet