LUBELSKI ROCZNIK PEDAGOGICZNY T. XXXVI, z. 2 – 2017 Ewa Domagała-Zyśk Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II ZAPISYWANIE SYMULTANICZNE – ADEKWATNA FORMA WSPIERANIA EDUKACJI, PRACY ORAZ UDZIAŁU W ŻYCIU SPOŁECZNYM I KULTURALNYM OSÓB NIESŁYSZĄCYCH I SŁABOSŁYSZĄCYCH Streszczenie: Artykuł przedstawia usługę zapisywania symultanicznego jako adekwatną formę wsparcia edukacji, pracy zawodowej oraz pełnego uczestnictwa w życiu społecznym i kul- turalnym osób niesłyszących i słabosłyszących. Taki rodzaj pomocy znany jest w Europie Zachodniej od lat 80. XX wieku, jednak wciąż trwają dyskusje nad możliwym zakresem jej stosowania i inansowania, a także jak najbardziej efektywnymi metodami precyzyjnego zapisu mowy. W artykule omówiono różne typy zapisywania symultanicznego, przedstawiono zasady tworzenia zapisu symultanicznego oraz wskazano na zalety i trudności stosowania tej usługi. Slowa kluczowe: niesłyszący, słabosłyszący, zapisywanie symultaniczne, velotypia, stenotypia, respeaking WPROWADZENIE Zapisywanie symultaniczne ( speech-to-text-reporting) jest usługą polegającą na dosłownym ( verbatim) i zrozumiałym zapisywaniu i wyświetlaniu na monitorze/ ekranie treści wypowiadanych, umożliwiając w ten sposób osobom z trudnościami w słyszeniu i rozpoznawaniu mowy udział w wykładach, rozmowach czy innych formach aktywności. Jest to jeden ze środków pozwalających takim osobom funk- cjonować w życiu społecznym, co jest gwarantowane m.in. przez Konwencję o pra- wach osób niepełnosprawnych (2006) oraz inne dokumenty zapewniające osobom z niepełnosprawnościami równość w dostępie do edukacji, pracy i rozrywki. DOI: 10.17951/lrp. 2017.36.2.105