Obrazy świata, przestrzenie dzieła. Literatura–sztuki plastyczne, pod red. Stanisława Jasionowicza, Kraków 2016 (Imaginarium, 1), s. 31–48, htsp://doi.org/10.21906/9788376431260.3148 Nina Pluta Przestrzeń naturalna i jej ślady w języku. O powieściach José Ángela Gonzáleza Sainza Czy nie jest pewnym zaskoczeniem, gdy okazuje się, że akcja współczes- nej europejskiej powieści rozgrywa się na wsi? Obrazy przyrody nie zdają się być obecnie uprzywilejowanym sztafażem prozy literackiej. Dla czło- wieka naszych czasów naturalniejszą przestrzenią wydaje się być krajo- braz przetworzony, którego emblematem jest przecież miasto. Współczes- ny hiszpański autor José Ángel González Sainz (ur. 1956)1 przywiązuje jednak wielką wagę do pejzażu wiejskiego. Udaje mu się przy tym uniknąć anachronicznego naturalizmu, ponieważ wiąże wzmianki i opisy prze- strzeni naturalnej z procesami kognitywnymi, dotyczącymi kształtowania się języka, a także z nadawaniem sensu egzystencji poprzez wchodzenie z naturą w relację „Ja–Ty”, podobną do tej, opisywanej przez fenomenolo- gię oraz flozofę dialogu („Ty” może odnosić się do rzeczywistości nie tyl- ko ludzkiej, lecz także do elementów przyrody i rzeczy). José Ángel González Sainz wpisuje się w żywą w literaturze hiszpań- skiej tradycję prowincjonalnego realizmu, reprezentowaną przez pisarzy 1 Opublikował powieści: Porque nunca se sabe (1985), Un mundo exasperado (1995), Volver al mundo (2003), Ojos que no ven (2010), El viento en las hojas (2014) i zbiór opowiadań Los encuentros (1989).