Park Fables (Μύθοι του Πάρκου), 2-6/5/2018, Onassis Fast Forward Festival 5 – Athens, κολεκτίβα Chto Delat, σελ. 8. Η Μαγική Πόλη, η Συνοικία το Όνειρο και ο Συνοικισμός Πολυγώνου: της σιωπής και της λήθης Τασούλα Βερβενιώτη Μαγική Πόλη λεγόταν η ταινία του Ν. Κούνδουρου (1954), η υπόθεση της οποίας διαδραματίζεται στον συνοικισμό Δουργούτι (σημερινή ονομασία: Νέος Κόσμος), όπου έμεναν πρόσφυγες, κυρίως Αρμένιοι. Η δράση της ταινίας Συνοικία το Όνειρο, με σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή τον Α. Αλεξανδράκη (1961), εκτυλίσσεται στον συνοικισμό Ασύρματος∙ βρισκόταν ανάμεσα στον Λόφο του Φιλοπάππου και τα Άνω Πετράλωνα. Συνολικά στο πολεοδομικό συγκρότημα Αθήνας – Πειραιά καταγράφονται 14 μεγάλοι και 34 μικροί συνοικισμοί. Εκεί οι άνθρωποι ζούσαν σε καταλύματα φτιαγμένα με τσίγκους, λαμαρίνες, ξύλα και χαρτόνια. Η Φωτεινή έμενε στα προσφυγικά, κοντά στη Σχολή Ευελπίδων. Έμενε με τη μητέρα της σε μια παράγκα που δεν είχε παράθυρο, παρά με ένα σχοινί κι ένα καρούλι άνοιγε στην οροφή ένας φεγγίτης κι από κει πια έπαιρναν φως κι αέρα. 1 Ο συνοικισμός Πολυγώνου είχε περίπου 800 παραπήγματα. Οι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν πριν το Πεδίον του Άρεως μετατραπεί σε Άλσος (1939), όταν ήταν ακόμα πεδίο ασκήσεων για τους ευέλπιδες της Σχολής και η μπάντα έπαιζε κάθε Κυριακή πάνω στην πολυγωνική εξέδρα (εξ ου και Πολύγωνο). Οι πρόσφυγες βρήκαν διαθέσιμο χώρο και έφτιαξαν τις παράγκες τους, τη μια πάνω στην άλλη, ανάμεσα σε δρόμους πλάτους δύο μέτρων. 2 Βρισκόταν μακριά από τους άλλους συνοικισμούς και για αυτό έστησαν δική τους αγορά με μαγαζιά και ταβέρνες. Το 1932 είχαν έξι αθλητικά σωματεία. Οι προπονήσεις γίνονταν στο Πεδίον του Άρεως, όπου οι κάτοικοι του συνοικισμού, με προσωπική εργασία, είχαν μετατρέψει κάποιους ελεύθερους χώρους σε γήπεδα. Τα παιδιά της μεσοαστικής Κυψέλης διέσχιζαν τον συνοικισμό για να πάνε να παίξουν στην Αλάνα. Τον τελευταίο χρόνο της Κατοχής ο συνοικισμός Πολυγώνου, αλλιώς Περδικάρι, όπως και αρκετοί άλλοι, αποτέλεσαν μέρος της «αδούλωτης» Αθήνας: απελευθερώθηκαν πριν την απελευθέρωση. Στη μάχη της Αθήνας, το Δεκέμβρη 1944, ο συνοικισμός βομβαρδίστηκε επανειλημμένα από τους Εγγλέζους στη διάρκεια της επιτυχημένης επιχείρησης του ΕΛΑΣ για τον αποκλεισμό και την κατάληψη της Σχολής Ευελπίδων. Τη δεκαετία του 1960, με βάση το σύνθημα «τέρμα στην παράγκα», οι συνοικισμοί άρχισαν να διαλύονται. Μόνο η Δραπετσώνα έδωσε τη «μάχη της παράγκας» καθώς και το ομώνυμο τραγούδι: Μ’ αίμα χτισμένο, κάθε πέτρα και καημός, κάθε καρφί του πίκρα και λυγμός. Ο συνοικισμός Πολυγώνου εκκενώθηκε και κατεδαφίστηκε ολοσχερώς. Διαγράφτηκε από τον χάρτη της πόλης. Οι κάτοικοι του εγκαταστάθηκαν σε «λαϊκές πολυκατοικίες» στον Άι Σώστη ή τη Ν. Φιλαδέλφεια. Ο κοινωνικός ιστός του, τα δίκτυα 1 Τ. Βερβενιώτη, Κούλα Ξηραδάκη «Εγώ δεν τα παράτησα…», Κουκκίδα 2012, σ. 105-106. 2 Βλ. αεροφωτογραφία στο Α. Βαβαγιάννης, Οδοιπορικό της Κυψέλης στις δεκαετίες ’50 και ’60, σ. 17-18.