Monika Urbańska Katedra Edytorstwa UŁ Nieczystość, zazdrość i gniew — otchłanie miłości Jana Lechonia Jan Lechoń dokładał wielu starań, by nie ujawniać tajników swego życia osobistego. Tragiczny koniec poety wykonującego samobójczy skok z hotelu Henry Hudson w Nowym Jorku wstrząsnął przyjaciółmi i światem kultury, stając się okazją do najróżniejszych spekulacji, analiz, refleksji, badań. Pozostała po Lechoniu korespondencja oraz jego skrupulatne notatki w prowadzonym przez siedem ostatnich lat życia Dzienniku, a także poruszająca poezja pozwalają uchylić rąbka strzeżonej przez poetę tajemnicy. W drugim roku prowadzenia Dziennika Lechoń przyznał, że najboleśniejsze sprawy nie zostały w diariuszu wypowiedziane. Powody do autocenzury zwierzeń mogły być co najmniej trzy. Lechoń uznał, że przemilczanie może być sposobem na walkę ze sobą, z ciemnymi stanami ducha. 1 Ponadto, Dziennik był pisany z myślą o udostępnieniu go do druku. Mozolną pracę odszyfrowywania rękopisu Dziennika za życia Lechonia i przy jego wskazówkach wykonywali Stefania i Juliusz Sakowscy. Pozostaje jeszcze kwestia domniemanej homoseksualności poety i — w związku z jej ujawnieniem — jego lęk przed linczem. W pierwszej połowie XX w. homoseksualizm nie był akceptowany, a w przypadku osób staraj ących się o amerykańskie obywatelstwo mógł być poważną przeszkodą. Lechoniowi udawało się zachować swój związek w tajemnicy — ludzie nie będący z nim blisko byli przekonani , że jest singlem. W 1955 r. ktoś powiedział mu, by cieszył się, że w jego życiu nie ma osoby, o którą mógłby się martwić, na co Lechoń odparł w myślach: ,,Otóż mam i nie mogę sobie dać rady z tym, że ona się martwi. I teraz martwi się także i o mnie”. 2 W obliczu zakamuflowanych zapisów Lechonia oraz pełnych taktu i dyskrecji półsłówek przyjaciół , o jego orientacji seksualnej trudno jest jednak mówić jednoznacznie. W kilku źródłach dowiadujemy się o miłości młodego Lechonia do Wandy Serkowskiej, która była 1 J. Lechoń, Dziennik, oprac. R. Loth, t. I, Warszawa 1992, s. 34–35. Zapis z 7 IX 1949 r., s. 289, zapis z 6 V 1950 r. 2 Tamże, t. III, Warszawa 1993, s. 706. Zapis z 4 X 1955 r.