Varoluş Aralığında Yeryüzü Halleri 1 Ezgi Hamzaçebi Boğaziçi Üniversitesi ezgicebi6@gmail.com Özet Ekolojik kriz alarmlarının çaldığı günümüzde, farklı disiplinler bu felakete karşı mücadele etmek üzere çeşitli şekillerde harekete geçerken, edebiyat bir disiplin olarak bu mücadelenin neresinde durmaktadır? “Ekolojik olarak duyarlı” bir edebî metinden söz edilebilir mi? Böyle bir metnin ideal özellikleri nasıl olmalıdır? Bu makalede, Birhan Keskin’in Yeryüzü Halleri metninden yola çıkılarak, edebî bir metnin ekolojik duyarlılığının hangi özelliklerine göre yorumlanabileceğine ilişkin bir tartışma yürütülmektedir. Bu metinde hâkim olan estetik alanın, tüm varlıkların bedenli ve sonlu olmaları itibariyle ortaklaştığını duyumsatmak üzere, söz merkezci bir dil anlayışından uzaklaşıp, bedensel duyumsamaları ve duygulanımları öne çıkaran bir dil anlayışıyla örüldüğü çeşitli örneklerle gösterilmektedir. Böyle bir dil anlayışıyla Yeryüzü Halleri’nin, hümanizmin insan merkezci etiğini aşıp, posthümanist bir etik anlayışıyla hareket ettiği öne sürülmektedir. Bununla birlikte, bu metnin insan olmayan varlıkları temsil ederken zaman zaman posthümanist anlayıştan uzaklaştığı örneklere de yer verilerek, metnin ekolojik etik ve duyarlılık hususunda nasıl muğlak bir pozisyonda konumlandığı araştırılmaktadır. Anahtar Kelimeler: Posthümanizm, ekolojik etik, edebi temsil etiği, Birhan Keskin 1 Ağustos 2017’de tamamladığım “İnsan Olmayanın Edebi Temsili: Yere Düşen Dualar ve Yeryüzü Halleri’ne Ekoeleştirel Bir Yaklaşım” başlıklı tezimin bir bölümünden yola çıkarak oluşturduğum bu makale, 9 Mayıs 2017 tarihinde gerçekleşen “Disiplinlerarası Ekolojik-Etik Temaslar: İnsanmerkezciliğin Ötesinde Bir Arada Yaşam” konferansında sunulmuş olup, Metafor dergisinde yayınlanmak üzere yeniden gözden geçirilmiştir.