WPROWADZENIE Członkostwo Wielkiej Brytanii we Wspólnotach Europejskich od samego początku charakteryzowało się chęcią zaznaczenia własnego podejścia, w szczególności zdystansowania od prób przekierowania integracji europejskiej w stronę struktury o cha‑ rakterze ponadnarodowym. Nie jest to cechą wyłącznie brytyj‑ ską, jednak w Zjednoczonym Królestwie bardziej niż w innych państwach był widoczny czynnik wykorzystywania tematów europejskich do prowadzenia rozgrywek politycznych na are‑ nie krajowej. Obecna sytuacja nie jest zatem niczym nowym, a w dużym stopniu przypomina debatę, jaka miała miejsce w 1988 r. po wygłoszeniu przez ówczesną premier Margaret Thatcher przemówienia w Brugii 1 , w którym podkreśliła, że ści‑ ślejsza współpraca między państwami członkowskimi nie może 1 Zob. M. Magierowski, Wyspa. O brytyjskich problemach z Kontynen- tem [w:] Zmęczona. Rzecz o kryzysie Europy Zachodniej, Kraków 2013. W historii integracji europejskiej propozycje reform pochodziły zarówno z instytucji unijnych, jak i państw członkowskich. Choć niektóre propozycje kończyły się na etapie debaty, to jednak skłaniały do refeksji nad kierunkiem dalszego rozwoju. Ostatnie postulaty premiera Wielkiej Brytanii zasługują na uwagę, niezależ- nie od tego, czy we wstępnej ocenie ich realizacja może wydawać się mało prawdopodobna, a one same są próbą wykorzystania polityki unijnej do osiągnięcia celów wewnętrznych. Szczególnej refeksji wymaga- ją propozycje wzmocnienia roli parlamentów narodowych, z którymi wiążą się także postulaty dotyczące przemodelowania krajowego systemu współudziału parlamentu w kwestiach unijnych. nr 20(203) • 16 grudnia 2015 zagadnienia społeczno‑gospodarcze Tomasz Jaroszyński Wzmocnienie roli parlamentów narodowych w brytyjskich propozycjach reformy UE prowadzić do tworzenia europejskiego superpaństwa, lecz musi szanować różnorodność tradycji, dumę z przynależności do swojego narodu oraz zagwarantować autonomię parlamentów narodowych. Punktem wyjścia dla bieżącej debaty było wystąpienie pro‑ gramowe Davida Camerona w sprawie polityki europejskiej 23 stycznia 2013 r. w Londynie (Bloomberg Speech). W analizie tego przemówienia należy uwzględnić, że wygłaszając je, wystę‑ pował on w podwójnej roli – lidera Partii Konserwatywnej oraz premiera Wielkiej Brytanii. Z jednej strony było więc ono adre‑ sowane do wyborców, zwłaszcza tych, których poglądy można określić jako eurosceptyczne, z drugiej zaś stanowiło komunikat do innych państw członkowskich Unii Europejskiej, będący za‑ powiedzią brytyjskich postulatów w zakresie zreformowania UE 2 . 2 Zob. P. Biskup, Integracja czy dezintegracja? Przyszłość Unii Europejskiej z perspektywy brytyjskiej, „Analiza Natolińska” 2013, nr 5. ISSN 2082‑0666