Edukacja 2018, 2(145), 75–87 doi: 10.24131/3724.180205 issn: 0239-6858 Jak uczyć etyki przyszłych lekarzy? Przegląd aktywnych metod dydaktycznych przydatnych w nauczaniu etyki medycznej Emilia Kaczmarek Instytut Filozofii, Uniwersytet Warszawski* Zajęcia z etyki lekarskiej odbywają się na każdym uniwersytecie medycznym w Polsce. Akademicka debata na temat optymalnych metod dydaktycznych w nauczaniu tego przedmiotu trwa od lat. Celem arty- kułu jest wykazanie wyższości aktywnych metod nauczania nad metodami pasywnymi oraz przedstawie- nie przeglądu metod aktywnych stosowanych w ramach zajęć z etyki medycznej, takich jak: kazuistyka, nauczanie przy łóżku pacjenta, nauczanie problemowe, dyskusja, odgrywanie ról. Przedstawiono wady i zalety omówionych metod dydaktycznych oraz możliwości ich zastosowania w polskich warunkach insty- tucjonalnych. Artykuł może być źródłem użytecznych informacji dla wykładowców prowadzących zajęcia z etyki medycznej. Słowa kluczowe: etyka lekarska; aktywne metody nauczania; gry dydaktyczne; nauczanie problemowe; kazuistyka. © Instytut Badań Edukacyjnych * Adres: ul. Krakowskie Przedmieście 3, 00-001 Warszawa. E-mail: emilia.kaczmarek@uw.edu.pl Przewaga metod aktywnych nad pasywnymi w nauczaniu etyki medycznej Choć pojęcie „metody nauczania” jest powszechnie stosowane i intuicyjnie zrozu- miałe, na potrzeby tego artykułu, za Anną Klimowicz, przyjęto następującą definicje: Metoda nauczania to racjonalnie zaplano- wana przez nauczającego forma organizacji etapów procesu uczenia się. Metoda stwa- rza określoną sytuację i warunki, w których uczący się podąża w jasno wyznaczonym kie- runku, według wymaganych przez nauczają- cego założeń, by osiągnąć zamierzony cel, ja- kim jest pewien zasób wiedzy i umiejętności (Klimowicz, 2005, s. 190) W literaturze przedmiotu funkcjonuje wiele różnych klasyfikacji metod nauczania. Z ajęcia z etyki medycznej (w sylabusach często określane mianem zajęć z etyki lub deontologii lekarskiej) odbywają się na każdym uniwersytecie medycznym w Pol- sce. Debata na temat celów, treści i metod kształcenia etycznego przyszłych lekarzy toczy się na świecie od lat (Eckles, Meslin, Gaffney i Helft, 2005; Miles, Lane, Bickel, Walker, Cassel, 1989), a zagadnienie to, choć w skromniejszym wymiarze, poru- szano także w Polsce (Suchorzewska i Olej- niczak, 2007; Szewczyk, 2009). Refleksja nad moralnym wymiarem decyzji lekarskich jest niekwestionowanym elementem przygoto- wania do zawodu – nie ma jednak zgody w kwestii optymalnych metod nauczania etyki medycznej.