Wiktor Sumliński Magdalena Mateja UMK Z „Gazety Wyborczej” na Twittera. Michał Pol jako dziennikarz polimedialny 1. Polimedialny czy multimedialny? Specyfikę pracy dziennikarza sportowego można ująć na wiele różnych sposobów, a charakterystyki tej specjalizacji dokonał chociażby Phil Andrews w swej książce Dziennikarstwo sportowe. Praktyczny przewodnik 1 . Mimo że opracowanie trywializuje zawód dziennikarza sportowego, nie sposób lekceważyć faktu, że jednocześnie jest jedną z nielicznych pozycji na polskim rynku (w języku polskim oryginalnym lub tłumaczeniu), które podejmują tę tematykę 2 . Można się od Andrewsa m.in. dowiedzieć, że dziennikarze sięgają po wiele narzędzi, których podział wydaje się zrozumiały: są to narzędzia w ścisłym znaczeniu, ale także narzędzia rozumiane jako zbiór umiejętności, wiedzy, kultury języka, który jest dla efektywnego pracownika mediów masowych niezbędny. W największym uproszczeniu, do pierwszej kategorii dziennikarz zaliczy sprzęt i technikę, które pozwalają na obsługę danego medium. Przykładowo, dziennikarz prasowy w pracy korzysta z notesu lub dyktafonu, niekiedy także z aparatu fotograficznego, a następnie tworzy tekst za pomocą maszyny do pisania (obecnie raczej rzadko) lub edytora tekstu zainstalowanego na komputerze, ewentualnie na urządzeniu mobilnym. Dziennikarz telewizyjny musi być natomiast zaznajomiony z obsługą sprzętu audiowizualnego: mikrofonu, konsoli do rejestrowania dźwięku itd. Podobną analizę można przeprowadzić dla szeregu dziennikarskich profesji, za każdym razem biorąc poprawkę na zasięg medium, osobiste upodobania danego dziennikarza i wiele innych czynników. 1 P. Andrews, Dziennikarstwo sportowe. Praktyczny przewodnik, Kraków 2009, s. ??. 2 Jest jeszcze książka Andrzeja Ostrowskiego pt. Dziennikarstwo sportowe (wyd. Wrocław 2003) i trzy rozdziały w Biblii dziennikarstwa pod red. A. Skworza i A. Niziołka (wyd. Kraków 2010).