35 ELŻBIETA WICHROWSKA Francuzi w Szkole Rycerskiej. Związki cudzoziemców z Warszawą Wstąpienie Stanisława Augusta na tron we wrześniu 1764 roku bez wątpienia stanowiło punkt zwrotny w procesie modernizacji Rzeczypo- spolitej i ważny krok w kierunku nowoczesności. Był to początek inte- lektualnego, kulturowego, społecznego i cywilizacyjnego fermentu, który zainicjował nowo wybrany, trzydziestodwuletni król i grupa rówieśnych mu współpracowników, do których należeli jego bracia Kazimierz, Michał (późniejszy prymas) i Andrzej Poniatowscy, jego kuzyn Adam Kazimierz Czartoryski, a także Ignacy Krasicki (za około trzydzieści lat arcybiskup gnieźnieński), żeby wymienić tych najważniejszych. Młodzi, wykształceni i znający realia europejskie, widzieli konieczność projektów moderniza- cyjnych prowadzących do przekształcenia i unowocześnienia infrastruk- tury kulturalnej, edukacyjnej i cywilizacyjnej, ale także administracyjnej i militarnej państwa. Do tych ważnych „startowych” reformatorskich przedsięwzięć należało powołanie w 1765 roku, a więc zaraz po wstąpieniu Stanisława Augusta na tron, Akademii Szlacheckiego Korpusu Kadetów J.K.M. i Rzplitej, czyli Szkoły Rycerskiej, świeckiej placówki edukacyjnej poziomu średniego, stworzonej z myślą o kształceniu polskiej młodzieży pochodzenia szlacheckiego, przyszłych wojskowych i urzędników 1 . Szkole od samego początku starano się zapewnić starannie wyselekcjonowaną 1 Gdyby zaś szukać punktów odniesienia, zagranicznych paraleli dla modelu warszawskiej Szkoły Rycerskiej, to związki prowadzą zarówno do paryskiej École Militaire (funkcjonującej od 1751 roku), jak i berlińskiej Militär Akademie.