Jagoda Wierzejska Uniwersytet Warszawski Aspekty ideologiczne turystyfkacji Karpat Wschodnich w Drugiej Rzeczypospolitej (1918–1939) 1 K arpaty to największy łańcuch górski w Europie Środkowo-Wschodniej. W rezultacie wojny polsko-ukraińskiej o wschodnią Galicję, toczącej się w latach 1918–1919, cała habsburska prowincja zwana Galicją – a z nią około sześćsetkilometrowa część Karpat – została włączona do Polski, odrodzonej po pierwszej wojnie światowej i istniejącej do 1939 roku. Polskie łańcuchy kar- packie rozciągały się w tym okresie od Beskidu Śląskiego na zachodzie przez Tatry do Karpat Wschodnich, z ich najważniejszymi pasmami: Bieszczadami, Gorganami i Czarnohorą. Znaczenie Tatr w świadomości zbiorowej wielu Polaków było już wówczas ustalone jako istotne dla wspólnoty narodowej. Góry te zaczęto „odkrywać”, czyli wpisywać w mapę mentalną elit, a później szerszych mas polskich, w la- tach siedemdziesiątych XIX wieku  . W rezultacie szybko zyskały one status tego, co Aleksander Maxwell nazywa „krajobrazem narodowym” – centrum 1 Artykuł powstał w ramach grantu nr 018/31/D/HS/00356, finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki.  P.M. Dabrowski, „Discovering” the Borderlands: The Case of the Eastern Carpa- thians, „Slavic Review” 005, t. 64, nr , s. 380–381.