dpływy pęcherzowo-moczowodowe dzieli się na pierwotne i wtórne. Odpływ pierwotny jest spowo- dowany wrodzoną anomalią budowy anatomicznej pęcherzowego ujścia moczowodu w postaci niedo- statecznej długości podłużnej warstwy mięśniowej w odcinku śródpęcherzowym moczowodu, powodującej nieprawidłowe działanie mechanizmu zastawkowego. Wtórny odpływ pęcherzowo-moczowodowy jest spo- wodowany dekompensacją mechanizmu zastawkowe- go przy podwyższonym ciśnieniu śródpęcherzowym spowodowanym zaburzeniami mikcji lub zaleganiem moczu w pęcherzu neurogennym [1, 2]. Celem naszej pracy było porównanie odległych wyników endoskopowego ostrzyknięcia ujść pęche- rzowych moczowodów z powodu odpływu pęcherzo- wo-moczowodowego u dzieci bez neurogennych za- burzeń czynności pęcherza i u pacjentów z pęcherzem neurogennym. Poddano analizie historie chorób 23 pacjentów z pę- cherzem neurogennym (16 dziewcząt i 7 chłopców, 38 moczowodów) i 22 pacjentów bez tej nieprawidło- wości (12 dziewcząt i 10 chłopców, 34 moczowody), leczonych w Klinice Chirurgii Dziecięcej AMB z po- wodu odpływów pęcherzowo-moczowodowych endo- skopowym ostrzyknięciem ujść pęcherzowych moczo- wodów. Średnia wieku w pierwszej grupie wynosiła 7 lat (od 11 miesięcy do lat 18), a w drugiej 8 lat (od 4 miesięcy do 17 lat). Wskazania do chirurgicznego leczenia odpływów pęcherzowo-moczowodowych były następujące: nawracające, pomimo profilaktyki