Cosmetology Today 1/2009 | 3 Wprowadzenie P rawidłowo przeprowadzona analiza kolorystyczna powinna być jednorazową inwestycją, która wystarcza nam na całe życie. Najważniej- sze z punktu widzenia osoby przeprowadzającej analizę jest właściwe sklasyfikowanie cech bezpośrednio odpowiedzialnych za przynależność do danego typu kolorystycznego. Cechami, które bezwzględnie należy wziąć pod uwagę są: karnacja skóry oraz jej reakcja na słońce, naturalny kolor włosów, kolor tęczówek, warg oraz znamion pigmentacyjnych. Analiza kolorystyczna jest przeprowadzana w jasnym pomieszczeniu, przed specjalnym lustrem wyposażonym w oświetlenie imitujące światło dzienne. Określanie ogólnego kolorytu trwa około dwóch godzin i polega na drapowaniu wokół twarzy klienta, specjalnych chust barwnych. Te kawałki tkanin mają za zadanie imitować garderobę. Oddziaływanie pozytywne bądź niekorzystne chłodnych i ciepłych odcieni kolo- rów na karnację osoby badanej, decyduje o zaklasyfikowaniu jej do określone- go typu kolorystycznego. Klasyczne metody analizy kolorystycznej unowocześniła Amerykanka, Norma Vergin. Analizę badanych parametrów wykonała za pomocą stworzonego przez siebie programu komputerowego. System ten uwzględnia między innymi zasa- dy mieszania i wzajemnego oddziaływania kolorów, reguły harmonizacji barw oraz wszystkie ich odcienie. Dodatkową innowacją w systemie analizy kolorystycznej, wprowadzoną przez Normę Vergin, było użycie specjalnych wzorników kolorystycznych, opracowa- nych w celu poprawnej klasyfikacji odcieni tęczówek, cery i włosów. krawy i czysty, a nisko-chromatyczny bliski jest neutralnej szarości. „Kolory jaśniejsze, bliższe bieli wydają się chłodniejsze niż ich ciemniejsze wers- je. (...) A więc, by ocenić, czy koloryt ludzki rzeczywiście jest chłodniejszy lub cieplejszy, trzeba uwzględnić nie tylko odcień koloru, ale też jego walor i chromatyczność”. [2] W odniesieniu do sferycznego modelu koloru, w którym kolor opisany jest przez trzy współrzędne: odcień, walor i chromatyczność, Norma Virgin poda- ła następujące charakterystyki poszczególnych typów kolorystycz- nych: g Typ „zimowy” – nisko-chromatyczny. „Zimy” znajdują się na dwóch prze- ciwległych rogach wycinka. g Typ „letni” jest nisko-chromatyczny, ale mniej neutralny i kontrastowy, dlatego „Lata” znajdują się głównie w centrum wycinka. g Typ „jesienny” jest wysoko-chroma- tyczny, dość ciemny, więc „Jesienie” znajdują się w dolnych partiach kuli, bliżej jej powierzchni. g Typ „wiosenny” również jest wyso- ko-chromatyczny i jednocześnie jasny, stąd „Wiosny” znajdują się w górnych partiach wycinka, blisko powierzchni kuli. [2] Dzięki komputerowej analizie, czas badania i klasyfikacji został skrócony do piętnastu, trzydziestu minut. Cię- żar odpowiedzialności za ostateczny werdykt, spoczywa jednak nadal na barkach osoby odpowiedzialnej za Norma Virgin, zauważyła, że „gdyby „ciepło” lub „chłód” karnacji zależały tylko od jej odcienia, wszystkie typy trzeba by uznać za ciepłe”. Jak wynika z jej obserwacji, „ludzki koloryt wyso- ko-chromatyczny jest ciepły, zaś niska chromatyczność przejawia się chłodną karnacją”. [2] Wynika to z faktu, że kolor wysoko-chromatyczny jest jas- Kryteria prawidłowej oceny kolorytu człowieka W przypadku klasycznej analizy kolo- rystycznej, kluczową rolę w ocenie naszego typu urody odgrywa popraw- ne określenie kolorytu cery. [1] Aby poprawnie określić przynależność danego kolorytu do kategorii kolorów „ciepłych” czy „zimnych”, nie wystar- czy odnieść się tylko i wyłącznie do odcienia. Aparaturowa metoda oceny kolorystycznego typu urody Aleksandra Osłów, Katarzyna Pytkowska, Jacek Arct Wyższa Szkoła Zawodowa Kosmetyki i Pielęgnacji Zdrowia