W latach 1980–2000 w Klinice Nowo- tworów Układowych i Uogólnionych Centrum Onkologii, Oddział w Krakowie leczono 30 chorych na chłoniaki limfo- blastyczne. W pierwszym okresie sto- sowano schematy APO i wg Colemana. W 1993 r. w celu poprawy wyników leczenia wprowadzono własną modyfi- kację schematu Colemana polegającą na intensyfikacji dawki doksorubicyny. W oryginalnym schemacie Colemana doksorubicyna podawana jest w dawce 50 mg/m 2 p.c. w 1., 22. i 57. dniu fazy indukcji. W schemacie zmodyfikowa- nym doksorubicynę podawano w 1., 15., 29., 43. oraz 57. dniu fazy indukcji. Cał- kowitą remisję procesu nowotworowe- go uzyskano u 20 chorych (67%), remi- sję częściową u 3 chorych (10%). W sumie remisję obiektywną (CR + PR) stwierdzono u 23, tj. 77% leczonych. Okres 2 lat przeżyło 37% chorych, nato- miast 5 lat 33% chorych. Zwiększenie intensywności podawania antracyklin nie wydłużyło czasu przeżycia całkowi- tego u chorych leczonych wg własnej modyfikacji schematu Colemana, w porównaniu z chorymi leczonymi wg oryginalnego schematu Colemana i schematu APO. Do najczęstszych obja- wów niepożądanych obserwowanych w trakcie leczenia należały powikłania hematologiczne: anemia, granulocyto- penia oraz trombocytopenia. Były one przyczyną jednego zgonu związanego z leczeniem (gorączka neutropeniczna). Niekorzystnymi czynnikami rokowni- czymi w analizie jednoczynnikowej oka- zały się wiek powyżej 30 lat, płeć męska, stopień sprawności (PS) wyższy niż 1, brak profilaktyki ośrodkowego układu nerwowego (OUN), brak całko- witej remisji w fazie indukcji oraz mniej- sza intensywność dawkowania leków. Słowa kluczowe: chłoniak limfobla- styczny, schemat Colemana, schemat APO, doksorubicyna. Współczesna Onkologia (2010) vol. 14; 5 (310–315) Wyniki leczenia chorych na chłoniaki limfoblastyczne w materiale Kliniki Nowotworów Układowych i Uogólnionych Treatment results in patients with lymphoblastic lymphoma treated at the Centre of Oncology, Krakow Division Bożena Cybulska-Stopa 1 , Janusz Rolski 2 , Marek Ziobro 1 , Marcin Hetnał 3 1 Klinika Nowotworów Układowych i Uogólnionych, Centrum Onkologii w Krakowie 2 Klinika Nowotworów Głowy i Szyi, Centrum Onkologii w Krakowie 3 Zakład Radioterapii, Centrum Onkologii w Krakowie Wstęp Chłoniaki limfoblastyczne wywodzą się z niedojrzałych limfocytów T, pre-B lub niemających markerów T i B. Stanowią 1,5–4% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Chłoniak limfoblastyczny jako jednostka chorobowa został opisany po raz pierwszy przez Bartosa i Lukesa w 1975 r. [1]. Występuje naj- częściej u młodych dorosłych z przewagą zachorowań u mężczyzn [2–5]. Cechu- je się dużą dynamiką wzrostu i co za tym idzie – złośliwym przebiegiem klinicznym [4, 5]. Typową lokalizacją tego nowotworu, stwierdzoną u 75–80% dorosłych, są węzły chłonne śródpiersia. Ich zajęcie powoduje wystąpienie u części chorych zespołu żyły próżnej górnej. Często stwierdza się również obecność płynu w jamie opłucnej oraz worku osierdziowym. U ok. 40% cho- rych dochodzi do zajęcia szpiku kostnego, jakkolwiek znaczącą cytopenię oraz obecność blastów we krwi obwodowej obserwuje się stosunkowo rzadko. U 5% chorych dochodzi wyjściowo do zajęcia ośrodkowego układu nerwo- wego (OUN). W lokalizacji tej często obserwuje się również nawroty choroby. Różnicowanie chłoniaka limfoblastycznego z ostrą białaczką limfatyczną jest arbitralne, gdyż zarówno w obrazie mikroskopowym, jak i w badaniu immunofenotypowym nie ma cech typowych dla obu powyższych jednostek. Przypadki z dominującym zajęciem węzłów chłonnych zasadniczo zalicza się do chłoniaków, natomiast z zajęciem powyżej 25% szpiku kostnego i krwi obwodowej do białaczek. Chociaż od momentu wyodrębnienia tej jednostki chorobowej minęło ponad 30 lat, nadal poszukuje się optymalnego schematu leczenia, zwłasz- cza w grupie chorych o wysokim ryzyku. Celem pracy jest ocena wyników leczenia i objawów ubocznych po zasto- sowanej chemioterapii u chorych na chłoniaki limfoblastyczne, z uwzględ- nieniem własnej modyfikacji schematu wg Colemana (polegającej na inten- syfikacji dawki doksorubicyny), oraz określenie czynników rokowniczych w badanej grupie chorych. Materiał i metody W latach 1980–2000 w Klinice Nowotworów Układowych i Uogólnionych Centrum Onkologii, Oddział w Krakowie leczono 30 chorych na chłoniaki lim- foblastyczne. W tej grupie 73% stanowili mężczyźni (22 chorych), 27% kobie- ty (8 chorych). Mediana wieku wynosiła 35 lat, średnia wieku 29 lat (zakres: 16–71 lat). Objawy ogólne występowały u 50% (n = 15), zajęcie śródpiersia u 43% (n = 13), a zajęcie szpiku kostnego u 30% pacjentów (n = 9). W poszcze- gólnych stopniach zaawansowania wg podziału z Ann Arbor znajdowało się I – 6, II – 4, III – 2, IV – 18 pacjentów. DOI: 10.5114/wo.2010.17294