Eliseus Bruning (1892-1958): een kerkmusicoloog Martin J.M. Hoondert De historicus die later over de kerkmuzikale beweging en de spiritualiteit van het tweede kwart van de 20ste eeuw zal schrijven, zal zeker onmogelijk aan de figuur van pater Bruning kunnen voorbijgaan. In de mens, de geleerde, de artiest, de priester-monnik Eliseus Bruning, weerspiegelt zich alles wat er in deze periode aan strevingen en problemen op het gebied van Liturgie en Kerkmuziek geleefd heeft. 1 Met deze krachtige stellingname typeerde A. Kat de franciscaan Eliseus Bruning bij diens overlijden in 1958. Toch raakte hij enigszins in vergetelheid en is zijn werk weinig bekend. Bruning wordt vooral gewaardeerd als ‘pater van de misweken’ en als musicus met een grote ijver en passie voor de gregoriaanse volkszang en het geestelijk lied in de volkstaal. In dit artikel hoop ik aan te tonen dat Brunings werk niet alleen van belang was voor de praktijk van de liturgie, maar dat hij ook een waardevolle bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van de liturgiewetenschap. Daar- mee wil dit artikel tevens een signaal zijn van de toenemende integratie en wederzijdse toe- nadering van de liturgiewetenschap en de ‘kerkmusicologie’ (of wellicht beter: de ‘litur- gie-musicologie’). Eliseus Bruning © Archief Provincialaat Franciscanen Biografie Bruning werd in 1892 te Geldrop geboren. 2 In 1912 trad hij in bij de Francisca- nen, in 1919 ontving hij de priesterwijding. In 1920 werd hij naar Rome ge- stuurd waar hij kerkelijk recht en kerkmuziek studeerde, onder andere bij Dom 1 A. KAT: ‘In memoriam Pater dr. Eliseus Bruning. ‘De pater van de misweken’’, in De Tijd 6 juni 1958, 4. 2 Biografische gegevens uit: Utrecht, Archief Provincialaat Franciscanen, doos P 063, map 5. G. LOHUIS: ‘† P. Dr. Eliseus Bruning o.f.m. (1892-1958)’, in Tijdschrift voor liturgie 42 (1958) 234-237. REDACTIE: ‘Pater Eliseus Bruning in memoriam’, in Gregoriusblad 79 (1958) 120. Jaarboek voor liturgie-onderzoek 22 (2006) 153-171