Anahtar sözcükler Ortak Ebeveynlik; Bağlanma Kaygısı; Bağlanma Kaçınması; Üç Aylık Bebekler Coparenting; Attachment Anxiety; Attachment Avoidance; Three-Month- Old Infants Keywords Öz Ortak ebeveynlik, anne ve babaların çocuk yetiştirmeyle ilgili sorumlulukları paylaşmaları, birbirlerini desteklemeleri ve aile içindeki dinamikleri birlikte yönetmeleri olarak tanımlanır (McHale, “Coparenting and Triadic…” 985). Mevcut çalışmada, gözlemlenen ve algılanan ortak ebeveynliğin, bağlanma kaygısı ve bağlanma kaçınması olarak iki boyutta ölçülen romantik bağlanma ile ilişkisi incelenmiştir. Çalışmaya üç aylık bebek (Ort. = 103.78 günlük) sahibi 45 anne-baba bebekleriyle birlikte katılmıştır. Ev ziyaretleri yapılarak ve Lozan Üçlü Oyun Paradigması (Fivaz-Depeursing ve Corboz- Warnery 1) kullanılarak, anne-babalardan bebekleriyle 10'ar dakikalık yarı- yapılandırılmış etkileşimlerde bulunmaları istenmiş ve etkileşimler videoya kaydedilmiştir. Kaydedilen ortak ebeveynlik davranışları, “Ortak Ebeveynlik ve Aile Değerlendirme Sistemi” (McHale ve diğerleri, “The Transition to Coparenthood…” 711) kullanılarak araştırmacılar tarafından kodlanmıştır. Algılanan ortak ebeveynlik ve romantik bağlanma değişkenleri, sırasıyla “Ebeveynlik İşbirliği Ölçeği” (Abidin ve Brunner 31) ve “Yakın İlişkilerde Yaşantılar Envanteri-II” (Fraley, Waller ve Brennan 350) ölçekleri ile öz bildirim yöntemiyle değerlendirilmiştir. Bulgular, hem gözlemlenen hem de algılanan olumlu ortak ebeveynliğin, romantik bağlanma boyutları ile olumsuz yönde ilişkili olduğunu göstermiştir. Bağlanma kaygısı ve kaçınması yükseldikçe anne ve babaların bebekleriyle birlikte etkileşimde bulunurken daha az işbirliği gösterdikleri gözlemlenmiştir. Algılanan ortak ebeveynlik ise, hem anneler hem de babalar için sadece bağlanma kaçınması ile (kaygısı ile değil) ilişkili bulunmuş, bu bulgu da ilişkisel Türkiye kültüründe bağlanma kaygısının görece daha işlevsel olduğunu gösteren diğer çalışmaları desteklemiştir. Coparenting is dened as mothers and fathers sharing child rearing responsibilities, providing mutual support, and managing within-family dynamics together (McHale, “Coparenting and Triadic…” 985). The relationship of observed and perceived coparenting with romantic attachment, as measured with attachment anxiety and avoidance, was investigated in the current study. Forty-ve families who have three-month-old infants (M = 103.78 days old) participated in the study with their babies. The Lausanne Trilogue Play Paradigm (Fivaz-Depeursing and Corboz-Warnery 1) was employed in home visits, the parents were asked to engage in 10-minute semi-structured interactions with their babies and these interactions were video recorded. Recorded coparenting behaviors were evaluated by the researchers via “Coparenting and Family Rating System” (McHale et al., “The Transition to Coparenthood…” 711). Perceived coparenting and romantic attachment were measured via Parenting Alliance Inventory (Abidin and Brunner 31) and Experiences in Close Relationships Questionnaire–Revised (Fraley, Waller, and Brennan 350) scales, respectively. Results indicated that both observed and perceived coparenting were inversely related with both of the attachment dimensions. It was observed that as attachment anxiety and avoidance increase, mothers and fathers interact with each other less cooperatively in the presence of the babies. For both mothers and fathers, perceived coparenting was found to be related to attachment avoidance (but not anxiety), this nding has lent support to previous research showing attachment anxiety may be relatively more functional in the relational Turkish culture. Abstract 717 DOI: 10.33171/dtcfjournal.2019.59.1.35 Makale Bilgisi Gönderildiği tarih: 17 Haziran 2019 Kabul edildiği tarih: 17 Haziran 2019 Yayınlanma tarihi: 25 Haziran 2019 Article Info Date submitted: 17 June 2019 Date accepted: 17 June 2019 Date published: 25 June 2019 DTCF Dergisi 59.1 (2019): 717-741 ANNE VE BABALARIN ORTAK EBEVEYNLİK DAVRANIŞ 1 VE ALGILARININ ROMANTİK BAĞLANMA İLE İLİŞKİSİ THE RELATIONSHIP BETWEEN ROMANTIC ATTACHMENT AND COPARENTING BEHAVIORS AND PERCEPTIONS Selin SALMAN-ENGİN Dr. Öğr. Görevlisi, Bilkent Üniversitesi, İktisadi İdari ve Sosyal Bilimler Fakültesi, Psikoloji Bölümü, selinsalman@bilkent.edu.tr Nebi SÜMER Prof. Dr., Sabancı Üniversitesi, Sanat ve Sosyal Bilimler Fakültesi, Psikoloji Bölümü, nebisumer@sabanciuniv.edu.tr Ece SAĞEL ÇETİNER Doktora Öğrencisi, Aydın Adnan Menderes Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi, Psikoloji Bölümü, ece.sagel@adu.edu.tr Ezgi SAKMAN Dr. Öğr. Görevlisi, Bilkent Üniversitesi, İktisadi, İdari ve Sosyal Bilimler Fakültesi, Psikoloji Bölümü, ezgi.sakman@bilkent.edu.tr Bu çalışmanın bulguları Türkiye Bilimler Akademisi (TÜBA) tarafından desteklenmiş, ikinci yazarın danışmanlığını yapmış olduğu birinci yazarın doktora çalışmasından üretilmiştir. 1