LXVII 2010 3 Piotr Domeracki Prawo do duchowości: Williama Jamesa dialog mi ędzy sceptykiem, agnostykiem i intelektualistą W setną rocznicę śmierci filozofa Introdukcje Dylemat racjonalności hipotezy duchowości W sprawie duchowości przynajmniej to jedno – jak się wydaje – nie wywo- łuje kontrowersji, mianowicie, że jest to – wyrażając się od razu w termi- nologii Jamesa – jedna z najżywiej przemawiających do naszego przekona- nia, „jako rzeczywista możliwość”, „hipotez” [James 1996: 36] * , ponieważ nikogo nie pozostawia obojętnym. Przypomnę, że „hipotezą” nazywa Ja- mes „wszystko, co może być nam zaproponowane do uznania” [James 1996: 36]. Z perspektywy filozofii kluczową, w tym kontekście, okazuje się kwestia (rygorów) racjonalności uznania tej hipotezy [M. Przełęcki 2002: 88–89], czemu w ogólności niniejszy artykuł poświęcam. Pojęcie duchowości Ażeby cokolwiek, w naszych rozważaniach, postąpić naprzód, „należy rozpocząć od dokładnego sprecyzowania, o czym właściwie mówimy, posługując się tym wyrażeniem [duchowość vel życie duchowe – przyp. P. D.]. Musimy więc wyjść od definicji „życia duchowego” [L. Bouyer * Z uwagi na dużą liczbę odwołań źródłowych zastosowano śródtekstowe adreso- wanie cytatów.