AGNIESZKA GAŁKOWSKA, STANISŁAW GAŁKOWSKI Katedra Psychologii Rodziny, Katedra Filozofii Społecznej Krakowska Akademia im. Andrzeja Frycza-Modrzewskiego Dwie autentyczności Wydawać by się mogło, że czasy, w których głównym ludzkim dążeniem jest autentyczne bycie sobą, kreowanie swojej tożsamości i realizacja siebie, są błogosławione, że oto ludzie zyskali warunki, by wolni od bardziej pod stawowych trosk wreszcie w spokoju zająć się sobą. Czy jednak rzeczywi ście oznacza to taką idyllę? Czy gratyfikacje w ten sposób uzyskiwane kom pensują straty, jakie może nieść zwrócenie się ku swemu wnętrzu kosztem np. zaniedbania społecznych wymiarów życia człowieka, tych szerszych jak choćby polityka, czy nawet bliższych typu wspólnoty. Te i inne problemy wiążące się ze współczesnym prymatem (czy wręcz wymogiem) autentycz ności analizują zarówno krytycy, jak i apologeci dzisiejszej kultury, rzadko jednak czynią przedmiotem swych rozważań kwestie związane z wychowa niem, a przecież i na tę sferę oddziałują dominujące prądy kulturowe. W niniejszym artykule staramy się przybliżyć współczesne rozumienie au tentyczności, przede wszystkim na przykładzie dwóch równie wpływowych, ale odmiennych pod wieloma względami koncepcji - Charlesa Taylora (1996) oraz Anthonego Giddensa (2001; 2002; 2007), aby rozważyć skutki, jakie rozpo wszechnienie idei autentyczności niesie dla problemu wychowania. Określenie autentyczność rozumiane jest zwykle jako prawdziwość (np. słów, ale i stanu rzeczy), wierność (np. tłumaczenia oryginałowi), oryginal ność (nie falsyfikat, kopia czy naśladownictwo) czy rzeczywistość. Wywodzi się ono ze starożytnej greki, gdzie oznaczało zarówno oryginalność tekstu, jak i... niezawodność lekarstw, co łącznie sprowadzić można do określania w ten sposób (jako autentycznych) rzeczy wyjątkowo trafnie pełniących swoje prawdziwe funkcje (Daab, 2008). Stąd idea bycia autentycznym, sta nowiąca niemal wymóg współczesnej kultury wobec uczestniczących w niej jednostek, oznacza, najogólniej mówiąc, bo trudno odnaleźć ścisłą definicję tego pojęcia (por. Warchał, 2006), staranie się o bycie prawdziwie i najpełniej sobą, wierność przede wszystkim samemu sobie i dążenie do samorealizacji.