LUBELSKI ROCZNIK PEDAGOGICZNY T. XXXV, z. 2 – 2016 Anna Wojnarska Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie INTELIGENCJA SPOŁECZNA W UJĘCIU DANIELA GOLEMANA A RESOCJALIZACJA Abstrakt: Inteligencja społeczna (IS) jest konstruktem stworzonym przez Edwarda Torndi- ke’a w 1920 roku, jednak dopiero popularyzacja tego pojęcia przez Daniela Golemana zwró- ciła uwagę na możliwości zastosowania założeń teoretycznych w praktyce. IS jest zdolnością rozumienia zachowań i uczuć innych ludzi, a także umiejętnością dostrzegania subtelnych wskazówek informujących o sensie i znaczeniu danej sytuacji społecznej. Umiejętność ta rozwija się bardzo wcześnie w relacjach dziecka z rodzicami/opiekunami i stanowi składową przywią- zania emocjonalno-społecznego. Te pierwsze doświadczenia mają decydujące znaczenie dla prawidłowego rozwoju społecznego, natomiast doświadczenia w wieku adolescencji i wieku dojrzałym mogą go w pewnym stopniu modyfkować. Paradoksem resocjalizacji jest to, że proponowane w jej ramach oddziaływania wpływają na obniżenie IS. Korzystne zmiany są natomiast obserwowalne w efekcie tworzenia uzdrawiających więzi przez: małe rodzinne domy poprawcze dla nieletnich, treningi interpersonalne, opiekę indywidualną po opuszczeniu pla- cówki, wzmacnianie więzi społeczności lokalnych i sprawiedliwość naprawczą. Niniejsze opra- cowanie ma na celu zwrócenie uwagi na możliwości wykorzystania koncepcji IS w wyjaśnianiu zjawiska nieprzystosowania społecznego oraz planowaniu procesu resocjalizacji. Słowa kluczowe: inteligencja społeczna, przestępczość, przywiązanie, neurobiologia społeczna POJĘCIE INTELIGENCJI SPOŁECZNEJ (IS) Edward Torndike użył po raz pierwszy terminu „inteligencja społeczna” w 1920 roku na określenie rozważnego postępowania w interakcjach społecznych. Również czołowy badacz inteligencji ogólnej Dawid Wechsler dostrzegł znaczenie czynników pozaintelektualnych, wskazując na istnienie inteligencji ogólnej wykorzystywanej DOI: 10.17951/lrp.2016.35.2.223