Miscellanea ex tempore de membranis nugaliarum mearum. Ex primo nugaliarum mearum capitulo in quo cum morellae satis loquor Θνητῶν μὲν τέχναις ἀπουρούμενος, εἰς δὲ τὸ θεῖον, Αἰαῖ, νοῦσε βαρεῖα, τί δὴ ψυχαῖσι μαγαίρεις, Ἀγνυμὲνη δ'ὑπ' ὀδόντι κατέκτανες ; ἅλματι λάβρῳ Αἰχμήν ἐν λαπάρῃ, διὰ δ'ἤλασεν ἐς μέσον ἧπαρ Κάλλιπε κήδεα πάντα τά σοί περιδάμνατο θυμόν Ἰσχέμεν: ἀλλά τίη με πάλιν χρειὼ ἀλιτέσθαι Μαντοσύνῃ τὰ ἕκαστα διηνεκὲς ἐξενέποντα; Τινα πόνος τεύχει θνητοῖς μελέτη τε βροτείη; Τίς κάμε δαίδαλα ταῦτα ; Πόθεν λάχον οὔνομα πάντα; Τοῦ γλῶσσα εἰδής λογοῦ, ὅς κινεῖ δὲ τὰς ἄνδρας, Μορφὰς γὰρ κατέθεντο δύο γνώμας ὀνομάζειν, Ψευδόθεος θνητός, καί ἡ θυγάτηρ τοῦ φωτός. Ἀμβροσίης σέο κάλλος ὑπέρτερον, περσίς γυνή, δὲ Νέκταρος εὐόδμοιο τεοὶ πνείουσι χιτῶνες. Αἰθίοψ ἀγλάισμα, ἥ δὲ κατάβης ἀπό ἀκρῶν Καί σοί, γάστηρ τοῦ Ἀδαμου, ἀρχή τά μὰταια Kαί σοί, ἥ τ'ἀγαθόν ἤνοιξας μετά τοῦ κακοῦ Χαῖρ, ἐπεὶ οὔτι σε μοῖρα κακὴ προὔπεμπε νέεσθαι. εἴρηταί τοι πάντα, σύ δὲ φρεσὶ σῇσι φύλαξαι. Ex praemissa prima Principio primo fu silente eterno Come muto è del cerchio il punto primo Ma pria ‘l falco avrà posto giuso I’ale Ch’esser ancor bello di tutto all’imo. Ne le valli ove pace porta ‘l verno Il gel fiorisce sui molli rubini E se su le rose non val quel male Novo sospir crean i duo affini. Sì due stelle smagaron l’alma mia Sì che tristo vapor si fece fiamma Sì nova alpha prese la picciol coda. Or la danza nova m’è in guisa camma, È notturna luce che move al dia E fa che chi qui legge tanto l’oda.