DOI: 10.12797/MOaP.21.2015.29.07 Magdalena Pytlak Uniwersytet Jagielloński magdalena.pytlak@gmail.com Tłumacz między idiolektami Kilka uwag na temat dylematów towarzyszących przekładowi mowy postaci operowych Niniejszy tekst ma charakter swego rodzaju studium przypadku: prezen- tuje wybrane aspekty pracy nad przekładem – powstałym na zamówie- nie opery w Poznaniu – libretta autorstwa współczesnego bułgarskiego pisarza Georgiego Gospodinowa. Głównym celem tekstu jest przede wszystkim ukazanie dylematów, jakie towarzyszą tłumaczeniu tak specyfcznego tekstu, składającego się właściwie w całości z idiolektów postaci. W omawianym przypadku nie chodzi jednak o zależność tekst – muzyka, ale o to, by tekst mógł „wybrzmieć” razem z muzyką, stanowiąc podstawę pracy reżyserskiej. Opera śpiewana jest bowiem w języku angielskim. Polski przekład nie ma jednak użytkowej formy nadpisów, więc choć podlega – jak każde libretto – zasadom dwóch dziedzin, literatury i opery, w tym wypadku literackość tekstu wydawała się dominująca. W szerszej perspektywie artykuł odsłania mechanizmy swoistego uwikłania tłumacza współczesnego tekstu operowego między dwoma autorami – autorem libretta oraz autorem muzyki, z których każdy ma silne wyobrażenia na temat poszczególnych postaci. Co więcej, wyobra- żenia te miejscami są bardzo różne, jako że językiem, w którym doko- nywano ustaleń, był język trzeci – angielski.